Afgelopen zomer ontdekte ik hem tussen de groene planten in de waterbak in onze tuin. Onbewegelijk starend in het niets. Zich koesterend in de warme avondzon. Zijn magnifiek glanzend groenbruine vel zorgde voor de ideale camouflage. Een kleine beweging verraadde hem toen ik met Luna en Dexter in mijn kielzog de bak passeerde.
Plons, hij dook onder naar zijn veilige schuilplaats tussen de weelderige waterwortels.
Op mooie avonden bespiedde hij ons vanaf zijn plek tussen de planten. Waren onze trouwe viervoeters te overduidelijk aanwezig met hun geblaf, geren, gerol en gespeel dan verdween hij snel tussen de groene waterplanten weelde. We noemden hem Frits. Ik stuurde enthousiast via WhatsAp en e-mail foto’s van Frits naar de familie buitengaats. Trots als ik was op deze puur Hollandse groene kikker. Zomaar pardoes in onze stadstuin.
Nu eens geen foto’s van Griekse vergezichten, Spaanse strandtaferelen of Franse bergruggen. Nee, ik overtroefde hen met beelden van onze Frits.
In het najaar dook hij onder, naar zijn veilige schuilplaats tussen de stenen op de bodem. Zich gereed makend voor de winterslaap. Ik verheugde me op het weerzien in het voorjaar.
Gisteren een kleine inspectieronde door de tuin. De dooi ingevallen, de dikke sneeuwlaag verdwenen. Sneeuwklokjes, hyacinten, krokussen, ontluikende roomwitte kerstroos, het voorjaar dient zich aan.
Ik schrik, deins terug. In de waterbak een dramatisch stilleven. Daar drijft Frits. Zijn mooie glanzende groene huid is veranderd in een vaalgrijs doodskleed. Zijn bolle ogen, zombieachtige blinde witte vlekken. Zijn poten wijd uitgespreid, de zwemvliezen duidelijk zichtbaar. De schuilplaats tussen de stenen heeft hem niet kunnen beschermen tegen de strenge vorst.
Zijn in de zomer goed verborgen geheim drijft roerloos naast hem.
Adieu Papa, Mama en Frits junior.
Ahhhhh…;)